DAGBOEK

Gisteren morgen werd ik omstreeks 20 minuten voor 9 gewekt. Om 9u zou ik in de consultatie op het gelijksvloers moeten zijn voor het bijvullen van mijn pomp. Man, man, man, leuk is wat anders! Ik was nog niet eens gewassen. Uiteindelijk had ik supper veel lol met de verpleegste met het kattenwasje dat we mega snel uitvoerden. Ik gierde het uit van het lachen!

Net op tijd kwam ik aan in het dokters cabinet en ging de dokters assistant meteen aan de slag. Het lijkt steeds weer enorm indrukwekkend en pijnlijk, maar eigenlijk voel je er helemaal niets van.

Gisteren werd ik ook geinterviewd voor het SPORZA radio 1 programma

  FRAGMENT

Het is weer weekend en kon er weer voor een paar uurtjes tussenuit knijpen om deze door te brengen in thuishaven Diest city! Het was leuk om vele bekenden weer te zien.

Ik besloot samen met Annemie een mini flesje cava te kraken. Man, man, man, na een half glas steeg alles al naar mijn hoofd!

Van Casa Iberico kreeg ik tapas mee en van Oud Diest scampi’s Oud Diest . Dat was echt smullen samen met 2 andere patiënten in Pellenberg, mmmm genieten tot en met!

Wat doet het deugd om goed te slapen! Toch had ik vandaag veel last van een pijnlijke schouder. Tijdens de kiné met Isabel kwam Patrick ons bijstaan en manipuleerde mijn pijnlijke geblokkeerde wervels. Hij verloste me voor een groot deel van de pijn!

Ik trainde nog wat op de rollen en sleurde aan de gewichten als extra training en dit gaf me energie! Ik haalde er zoveel voldoening uit en beeldde me stiekem races in terwijl ik mijn oefeningen deed!

Vanavond bracht ik een bezoekje op de kinderafdeling bij een jongen die me graag eens wilde ontmoeten. Zoveel herinneringen kwamen weer naar boven! Sinds mijn 14de ben ik immers op de sukkel en lag meerdere keren voor lange tijd op deze afdeling net zoals de jongen met 2 gipsen van onder aan beide voeten tot en met de bovenbenen en onderaan een stang die de benen gespreid hield. Toen verpleging me toen kwam draaien voelde ik me net kip aan het spit. Ook het moment waarop we snoepjes gevecht hielden onder de patiënten kwam weer naar boven. Jongens toch, ondanks alle ellende hebben we toch serieuze lol gehad!

Het is toch fantastisch dat ik gewoon met een bezoekje 2 net geopereerde jongens een grote glimlach op hun gezicht kon toveren, daar doe je het toch voor!

Met deze fijne gedachten kroop ik zelf ook mijn bed in.

Vanavond ontsnapte ik weer uit het ziekenhuis. Ik had het geluk uitgenodigd te worden op de voetbal wedstrijd KRC Genk – RSC Anderlecht in het stadion van Genk.

We kregen een parkeerplaats vlak voor het stadion wat wel gemakkelijk was.

Alvorens de wedstrijd begon werd er een lekker diner aangeboden.

Om de wedstrijd te volgen mochten we plaats nemen op de verwarmde tribune, gelukkig maar, het was redelijk fris buiten!

Het was bijzonder de vijf jarige Jarno de aftrap te zien doen. Hij maakte enkele maanden geleden een zware valpartij bij een thuiswedstrijd van Genk. Na een kritieke periode gaat het nu veel beter met de jongen en kon deze jongen die massaal gesteund werd door initiatieven en steunbetuigingen hier vandaag fier de aftrap doen voor een stadion vol supporters!

De wedstrijd ging van start maar na slechts tien minute speeltijd kreeg een Genk speler al de rode kaart onder zijn neus en was de fun er al meteen af en was het als het ware een potteke stamp affaire.

Iets voor het einde vertrok ik weer richting Pellenberg en miste ik de goal van Anderlecht de eindstand werd 0 – 1

Zo had ik weer een heel verhaal te vertellen tegen de verpleging bij mijn aankomst terwijl ik verzorgd werd en in mijn bedje gestopt werd.

Vannacht sliep ik niet echt denderend en vanmorgen voelde ik me in het begin alles behalve goed.

Na een zalige douche op een brancard voelde ik me al stukken beter.

Kort na de middag pikte mijn maatje Pascal me op voor een ritje naar thuishaven Diest city.

Het deed deugd om nog eens even in mijn appartementje te vertoeven en om door het stad te bollen en een heerlijke warme chocolademelk te drinken in mijn lievelingswinkeltje Chocolat Diest.

Bert bereidde in de keuken van zijn restaurant “Scampi’s Oud Diest” die ik later weer in het ziekenhuis kon opsmullen. Overheerlijk! Om duimen en vingers af te likken! Verpleging die deze overheerlijke maaltijd voor me opwarmden en brachten waren al stiekem jaloers 😉

Gisteren werd ik verwacht op het cabinet van minister Muyters. Ik kreeg als trotse winnaar samen met 10 kamper Hans Van Alphen van het sportjuweel 2012 de eer mede in de jury te zitten voor het Vlaams Sportjuweel en sportverdienste 2013. Coach Jo pikte me op in Pellenberg er reden samen naar Brussel. Mijn rug deed verschrikkelijk pijn.

Op het cabinet zat ook buiten Hans Van Alphen nog bekend volk vanuit de sportwereld, Sabine Appelmans vertegenwoordigde ook de jury. Onze minister kwam speciaal de zaal binnen om me te groeten.

De vergadering liep langer uit dan verwacht en wist me na een tijd niet meer te houden naar de pijn en verliet vroeger de vergadering. Door de files hadden we nog een lange rit richting Pellenberg voor de boeg.

Eens weer in UZ Pellenberg werd ik goed opgevangen door de lieve verpleging en kreeg ik medicatie tegen die verdomde helse pijn.

Ondanks die verschrikkelijke pijn van gisteren had ik vandaag een goede dag. Alvorens ik kiné van Isabel kreeg kon ik het 25 minuten volhouden met trainen op de rollen met mijn wheeler wat me een super goed gevoel gaf!