Vrijdag 28 februari 2014

Ik ben blij dat ik me terug beter voel! Afgelopen dagen heb ik me verschrikkelijk slecht gevoeld! Ondanks het regende wilde ik toch gaan trainen. Het was echter niet te doen, door de natte hoepels slipte ik constant door met mijn armen en was het gevaarlijk voor blessures.

 

Dinsdag 25 februari 2014

Wat een drukke dag vandaag! Vanmorgen training en onmiddellijk erna bracht ik een bezoekje aan de verpleging van uz Pellenberg waar ik 4 maanden doorbracht na mijn schouderoperatie.

 

In de late namiddag had ik een afspraak in uz Gasthuisberg om mijn piepende pomp te laten controleren. Het was een lange wachttijd in de wachtzaal maar lag op een gegeven moment dubbel van het lachen! De dokter kwam de wachtzaal in en zei luid: “meneer Spiesens!” Niemand reageerde. Maar plots zei een man: “Camile is er niet!” Ik proestte het uit van het lachen en kreeg des te meer de slappe lach toen ik “oesje” bij mezelf dacht 😉

 

Wat ik vreesde is zo, de batterij van mijn pomp is haast leeg en zal moeten geopereerd worden om deze te vervangen. Omdat di teen kruis over mijn come back seizoen zou betekenen kwam ik met de dokter overeen de medicatie die ik nu toegediend krijg met de pomp voorlopig oraal in te nemen. Op 3 oktober zal ze uiteindelijk vervangen worden.

 

Zondag 23 februari 2014

Het is te merken dat ik weer ik België ben! Ik heb de hele nacht bijna gerild van koude en werd gek van de spasmen. Een powerplate was er niets tegen! Mijn rug, pijn, pijn, pijn, niet te doen. Tegen de hele vroege ochtend viel ik uiteindelijk in slaap maar werd om half 9 al reeds gewekt om me klaar te maken voor de training. Je kan het je wel voorstellen hoe een kleine oogjes ik had toen ik opstond!

Papa pikte me op en reed zwijgzaam omwille van de vermoeidheid met hem mee.

Alhoewel het een mooie dag was bleef ik rillingen van de koude over mijn hele lijf hebben.

Ondanks de pijn en de slechte nacht had ik toch nog een goede training bij coach Jo! Ben telkens fier op mezelf als ik zelfs in deze toestand mijn verstand op nul kan zetten om toch te gaan trainen en het allerbeste er van te maken.

 

Zaterdag 22 februari 2014

De hele nacht heb ik de woeste wind horen gieren, ik had echt spijt dat ik mijn Dina sleep kussentjes al had ingepakt en ik op zulke “plof” kussentjes moest slapen. Ik denk dat ik wel elk hoekje van het ben gezien heb en alles behalve goed geslapen!

Om half 7 in de ochtend liep de wekker af en maakte ik me snel klaar om nog van een klein ontbijtje te kunnen genieten. Een half uurtje later zou ik immers opgepikt worden.

Ik nam afscheid van mijn Sands Beach familie en wachtte op mijn vervoer richting luchtahaven op afgesproken uur. Alleen…… hij kwam maar niet opdagen! Maar goed dat ik aan de recepcionist vroeg om hem even op te bellen! Blijkbaar was aan hem 19.30u in plaats van 7.30u doorgegeven!!!!!!!!!!???????? Streeeeessssssss!!!!!!!

Niet alleen stress voor mij maar ook stress voor Philipe van Sadiv die mijn taxi van dienst was!

Een half uur later dan afgesproken tijd arriveerde hij in Sands Beach beetje wit weggetrokken in zijn gezicht van zich te hasten, maar geen nood, we waren gelukkig op tijd in de luchthaven!

1

Eenmaal ingecheckt was het relax en duurde h