Vrijdag 31/8

In de voormiddag brachten we mijn nummer aan op mijn bike en wheeler en helm en plaatsten we de

wedstrijdwielen op mijn bike.Erna nog wat gerust.

’s Middags stond er een AWAD lunch meeting op het programma. We werden om 13.00u verwacht in het

chique Mövenpic hotel 5km verderop.

Toen we in ons hotel vertrokken was het droog en besloten we te voet te gaan. We waren nog geen 5 min.

onderweg, begon het toch wel niet weer te regenen zeker. Geen van ons had een paraplu bij. Op een gegeven

moment begon het zo hard te regenen dat we moesten schuilen. Het regende harder en harder. Bijna aan het

park kwamen we nog 2 AWAD’s tegen die ons de kortste weg wezen.

Wat was ik blij dat ik binnen was, eindelijk warmte en droog!

Hier kon ik kennis maken met andere AWAD’s. Allemaal toffe en sociale mensen.

Na een leuke speech kregen we een overheerlijke lunch aangeboden door ITU.

Na de meeting werden er nog leuke foto’s genomen van de groep.

Jeremy uit USA wilde op de foto samen met mij en nog 2 andere rollers. De eerste die we tegen kwamen om

een foto te laten trekken was de blinde Nancy. Ok zei ze, wat een lol, een blinde die je fotografeert! Na wat

richtlijnen lukte het nog ook. Op de 2de foto stond ons hoofd er niet meer op..

Op terugweg deden we er bijna een half uur minder lang over. Het was opgeklaard. Hamburg zag er veel

mooier uit nu de zon er door kwam. In de herfst is het vaak nog warmer dan de temperaturen die we hier al

gehad hebben. Op hotel heb ik nog goed kunnen rusten.

17.20u hadden onze Belgische beloften hun wedstrijd.

We gingen ze aanmoedigen, maar we werden voor de verandering weer uitgeregend. Ocharme die mannen.

Echt gevaarlijk voor valpartijen. Onze Belgen veroverden de 18de en de 26ste plaats. Proficiat mannen.

Donderdag 30/8

Ik heb met stukken en brokken geslapen. De matras is heel hard.

Deze morgen lekker ontbeten, om 10.30u was het AWAD briefing. Ik kwam atleten tegen die ik vorig jaar in

Lausanne leerde kennen en leerde nieuwe mensen kennen.

Ondertussen heb ik ook een maat uit Hawaii die voor het eerst aan een WK deelneemt. We babbelden over

het klimaat, het avontuur enz., het was een leuke kennismaking! Ook leerde ik een Columbiaan kennen,

een echte vleier.

Dit jaar nemen maar liefst 67 AWADS deel. Er wordt moeite gedaan om triatlon door te stampen tot een

paralympische sport . Niet voor 2008, maar voor de editie erna wat goed nieuws is.

Het zwem, bike en loopparcours werden voorgesteld op het grote doek. Achteraf konden we vragen stellen.

Na de briefing werden er nog leuke foto’s getrokken…

Op terugweg naar het hotel stopten we om ons middagmaal te eten. Veel tijd om te rusten was er niet.

Om 14.00u mocht er in het Alster binnenmeer gezwommen worden.

Het regende ondertussen. Van de warme temperaturen van in Lausanne vorig jaar konden we nu alleen van

dromen.nMet een dikke fleece en regenjas wandelden we richting start. Bijna niemand te zien die ook ging

inzwemmen. Welke zot gaat er nu ook bij deze temperatuur en regen buiten zwemmen? Ik behoor tot één

van die gekken. Persé wilde ik het water aanvoelen. Hoe koud was het? Hoe zitten de armen?

Ik wilde graag een antwoord.

Atleten zaten in hun wetsuit bibberend rond te draaien aan de start. In de verte aan de overkant van het

Alster binnenmeer zagen we atleten zwemmen.

We zijn tot aan de overkant gewandeld. Enkel daar mocht er ingezwommen worden. Er was een tent voorzien

waar de dames zich konden omkleden. Het was donker en we zaten kort op mekaar. Verschillende talen

kon je er horen. Er zaten atleten van Japan, Mexico, Frankrijk enz….

Na veel wringwerk kreeg ik mijn wetsuit aan. Er waren 3 ladders voorzien om in en uit het water te geraken.

Erin, geen probleem, maar hoe er terug uit geraken?

Er waren al een paar atleten uit het water gekomen met snij wonden door glas dat op de bodem lag.

Oppassen geblazen dus!

Eric en Julien lieten me langzaam in het water zakken. Het was ondiep, ik zat meteen op m’n poep in het

water. Omdat we weer een thermos warm water in mijn wetsuit gegoten hadden was het schrik effect met het

koude water niet zo groot.

Ik zwom een stuk verderop , je zag geen steek in het water. Het was bruin en troebel.

Ik had een goed gevoel en de armen zaten goed. Toen ik terug aan de ladders gezwommen was moest ik er

terug uit geraken. Ik probeerde me langs de eerste trappen wat op te hijsen en Eric en Julien konden me zo

verder op de kant trekken. In het propvolle tentje kleedde ik me weer om en keerden we terug naar het hotel

waar ik een heerlijke warme douche kon nemen.

Voor het 4uurtje had Chris