10 mei 1979 – 22 oktober 2019
Oh boy, ik heb een vreselijke nacht achter de rug! Eéntje die ik maar liever snel vergeet! Over de hele nacht denk ik een half uurtje maximum een uur geslapen te hebben. Ik leed weer verschrikkelijk pijn in mijn rug en verloor meerdere malen het bewustzijn.
Met als gevolg van die mega slechte nacht bolde ik er vandaag een beetje bij als een zombie. Mors kapot van het gevecht tegen de pijn gedurende de hele nacht door en gedurende de dag gewoon bleef doorgaan.
Nog steeds droom ik weg met de herinnering tot mijn officiële bekroning. Wat ben ik fier!
Gisteren stond mijn telefoon niet stil. Vele mensen belden om me te feliciteren maar ook enkele journalisten belden me op.
Ik voelde me moe en had zelfs na de kiné behandeling nog veel last van mijn pijnlijke rug.
Vanavond organiseerden de mensen van het cafeteria voor de patienten een heuse “wild avond!” Ik ging er heen samen met coach Rudi en zijn lieve vrouw.
Ons Zenn had het gemunt op het opgezette vosje dat aan de inkom stond. Met staart en de haren recht omhoog besnuffelde ze dominant het ding van dominantie met een blik van: “is dat hier opgezet spel of wat?”
We werden verwend met een vers glaasje vers geperst bloedsinaasappelsap, een bordje met wildpaté en toostjes, gevolgd door een soepje met zeer fijn gesneden groentjes.
Als hoofdgerecht hert met gratin aardappeltjes en een appel met warme veenbessen.
k had net mijn hoofdgerecht opgegeten toen de filmploeg van het programma Royalty naar binnen kwamen voor een korte opname.
Tijdens de opname vertelde ik over mijn leuke ervaring bij de koning. Het duurde niet lang en was net op tijd terug voor het overheerlijke dessert! Een chocolade gebakje gesierd met frambozen! Mmmmmm!
Gisteren avond huilde ik mezelf in slaap van de pijn. Ondanks deze helse pijnen sliep ik toch iets beter dan vorige nacht, gelukkig maar! Ik had mijn energie broodnodig vandaag!
Vanmorgen werd ik opgepikt door Pascal en Greet die me naar het koninklijk paleis toe brachten.
We waren nog iets te vroeg en stonden voor een gesloten poort aan het paleis. De paleiswacht in officieel uniform paradeerde fier op en neer. Stipt elf uur werd de poort opengemaakt en werden we eerbiedig onthaald. Er was speciaal voor mij een hellend vlak gelegd om naar binnen te rollen in het paleis.
De wondermooie bangelijk grote lusters aan het plafond sprongen meteen weer in het oog! Ik zou het niet op mijn hoofd willen krijgen als die naar beneden zouden vallen 😉
Langs enkele omwegen werd ik met de lift naar de zaal gebracht waar iedereen opgevangen werd.
Hier kon ik kennis maken met de andere mensen die hun adelijke titel hier vandaag ook in ontvangst kwamen nemen.
We moesten lijn vormen in volgorde voor het naar binnen gaan bij onze koning en koninging.
Ik moet eerlijk bekennen dat mijn hartje wat sneller begon te slaan alvorens ik mijn eretitel officieel in ontvangst mocht gaan nemen.
Mijn naam werd afgeroepen en ik bolde fier de zaal binnen toen er door de micro klonk: “grootofficier in kroonorde Marieke Vervoort”
Toen ik bij de Koning en Koningin stond ik van emotie te rillen van emotie. Wat was ik blij en fier toen Koning Filip de medaille overhandigde!
Ik was zo vereerd en emotioneel er van gedaan dat hem een dike welgemeende knuffel wilde geven en zei dit ook. De woorden glipten me uit de mond. Je zag de twijfel op zijn gezicht. Hij wilde wel een knuffel geven maar ik denk dat de protocolregeltjes hem tegen hielden, zo jammer.
Na een kort babbeltje bij het officiële gedeelte werd ik naar de andere ruimte geleid waar de receptie door ging. Meteen werd een glas “dafalgan” (cava of champagne) aangeboden wat ons Mie zeker niet ging afslaan. En smaken dat het deed! Na een half glaasje steeg het al naar mijn hoofd 😉 maar kom! Hier konden we nog gezellig na praten en kwam het koningspaar ook naar binnen om met iedereen een uitgebreidere babbel te doen, echt leuk, ook om de andere mensen te leren kennen die net hun adelijke titel in ontvangst genomen hadden!
Vooraleer we terug richting UZ Pellenberg keerden, moest ik toch nog even het toilet passeren. Omdat de andere toiletten op de boven of beneden verdieping gelegen waren kreeg ik de eer mijn plasje te doen op het koninklijk toilet naast onze koning zijn kabinet.
Man, man, man, ik sliep vannacht amper 2u omwille van pijn! Zowat elk hoekje van mijn bed heb ik gezien en probeerde alle mogelijke houdingen uit om zo min mogelijk pijn te lijden.
Ik was blij dat het eerste op mijn programma kiné was. Isabel kon met de kiné behandeling de pijn iets minderen. Ik was uitgeput, meurreg, kapot! Mijn ergo therapie skipte ik voor één keer en probeerde te rusten.
Namiddag kreeg ik bezoek van vrienden en kwam Svetlana Bolshakova me het hart onder de riem steken.
Zenn die trok zich er niets van aan en ging buiten op mollenjacht wat een zeer koddig zicht was! Ze hing helemaal vol modder van het graven in het zand.
Terwijl ik in bed vanavond lag te kronkelen van de pijn in bed kreeg ik zeer aangenaam verrast bezoek! Prof Wim Distelmans kwam mijn kamer binnen gewandeld met dit kratje “dafalgan”! Een meer gepast cadeau kon niet voor dit moment! We hadden een zeer aangename babbel!
Vanmorgen bracht ik voor de lol een beetje gezellige sfeer in mijn kamertje. Ons Zenn genoot er duidelijk ook van!
Ik had al een hele tijd zin om een lekker frietje te steken. Samen met mijn maat Pascal ging ik op zoek naar de dichtst bijzijnde frituur. Er stonden slechts 2 personen voor ons te wachten en dachten we snel van onze lekkere friet te kunnen genieten! Ja watte …… snel…… pfffffffft! Tegenwoordig kan men al online friet bestellen. Een hele reeks mensen kwamen binnen om hun “online bestelling” af te komen halen met als gevolg dat we serieus lang met knorrende maag op onze bestelling moesten wachten.